MEDICINA
Pripremila: G. T.
Interna medicina
Piramida medicinskog znanja
Medicinska specijalnost koja se bavi dijagnostikovanjem, lečenjem i prevencijom oboljenja i stanja kod odraslih, koja ne zahtevaju hirurško zbrinjavanje, vrlo je raznolika. Dr Aleksandra Petrović, internista u Bel Medic-u, kaže da je vrlo često u prilici da rešava medicinske „zagonetke“ baš zbog činjenice da opšta interna medicina poznaje širok raspon oboljenja i njihovih uzročnika, od hepatitisa do kancera. Izraz „medicinska specijalnost“ za laike obično znači da je reč o poznavanju nekog užeg polja medicine, koje se bavi jednim organskim sistemom. Opšta interna medicina je, međutim, široka medicinska specijalnost koja bi se mogla opisati kao mozaik sastavljen od niza internističkih subspecijalnosti - endokrinologije, kardiologije, pulmologije, alergologije, gastroenterologije, nefrologije, hematologije, reaumatologije, onkologije...
Već ovaj kratak opis interesovanja interne medicine ukazuje na činjenicu da se ona bavi kompletnim ljudskim organizmom, odnosno zdravljem čoveka u celini. Ali, kakva je razlika između interniste i lekara opšte prakse, lekara opšte medicine? Dr Aleksandra Petrović, internista u beogradskoj Opštoj bolnici Bel Medic, na ovo pitanje odgovara opisujući i akademski put ka zvanju interniste i svoju praksu, tokom koje je bila u prilici da radi i u državnom i u privatnom sektoru zdravstva.
Dugogodišnja edukacija
U osnovi „piramide medicinskog znanja“, koja vodi od najšire osnove opšte lekarske prakse ka uskom vrhu specijalističkog znanja, šestogodišnje školovanje na medicinskom fakultetu obezbeđuje najšire poznavanje medicinskih nauka i diplomu lekara opšte prakse. Sledi trogodišnja specijalizacija opšte medicine, koja obuhvata znanja različitih medicinskih specijalnosti - ponajviše internističke, ali i hirurgije, pedijatrije, akušerstva... Opšta interna medicina uči se na dodatne četiri godine specijalističkih studija interne medicine, odnosno kroz edukaciju koja objedinjuje znanja niza internističkih subspecijalnosti. Internista koga posebno zanima neka od subspecijalnosti interne medicine, može se dalje specijalizovati u endokrinologiji, kardiologiji, pulmologiji, imunologiji, onkologiji......i steći zvanje interniste-endokrinologa, interniste-kardiologa... Dr Petrović napominje da subspecijalistički pravac kretanja jednog interniste zavisi i od potrebe za određenim kadrovima, bilo da je reč o privatnom ili državnom sistemu zdravstva.
Interna medicina je medicinska specijalnost u čijem su fokusu dijagnostikovanje, lečenje i prevencija oboljenja i stanja kod odraslih. Vrlo je raznolika, budući da se bavi kompletnim ljudskim telom a ne samo unutrašnjim organima, kako možda sugeriše njen naziv. Internisti su, dodaje naša sagovornica, vrlo često u prilici da rešavaju medicinske „zagonetke“, baš zbog činjenice da poznaju širok raspon oboljenja i njihovih uzročnika, od hepatitisa do kancera.
Bolnički rad
U situaciji kad ambulantno više ne može da zbrine pacijenta, ili kad to prelazi kapacitete njegovog stručnog znanja, lekar opšte prakse bolesnika upućuje internisti. Ako se, na primer, komplikuju upala pluća, ili gastroenterokolitis, takva stanja pacijenta zahtevaju pažnju lekara specijalista, internista ili internističkih subspecijalista. Takođe, budući da internisti obično leče teško obolele, odnosno pacijente sa komplikacijama ili udruženim bolestima, njihov rad je najčešće vezan za bolnice.
 |
 |
Dr Petrović objašnjava da internista ima na raspolaganju širok dijapazon dijagnostičkih metoda koje mu pomažu da postavi dijagnozu, ali izvođenje velikog broja dijagnostičkih procedura - gastroskopije ili kolonoskopije, na primer - zahteva da mu u pomoć priskoči subspecijalista, u konkretnom slučaju gastroenterolog koji izvodi ove dijagnostičke procedure. Ako je u pitanju anemija, dodaje dr Petrović, internista može da indikuje transfuziju, ali o uzrocima bolesti, koji mogu biti ozbiljniji i koji možda kriju neki malignitet, biće mu potrebne konsultacije sa hematologom. Ukoliko internista otkrije dijabetes, odmah može da hospitalizuje pacijenta i da započne dijagnostikovanje, ali mu je saradnja interniste-endokrinologa, zbog sigurnosti pacijenta, vrlo korisna kao „supervizija“ - endokrinolog će propisati terapiju i možda dalje pratiti pacijenta. Iz ugla kardiologije gledano, internista može da zbrine pacijenta sa hipertenzijom ili srčanim popuštanjem, ali ultrazvuk srca je u domenu rada kardiologa, isto kao i poremećaj srčanog ritma... Pored laboratorijskih analiza, internista može da indikuje i ultrazvučne, rendgenske ili skenerske preglede, koje izvode specijalisti radiologije.
Dr Aleksandra Petrović ističe da se pacijent, iznad svega, mora sagledati kao celina, te da timski rad specijaliste interne medicine i internista subspecijalista, kao i specijalista drugih grana medicine, dodatno naglašavaju tu internističku multidisciplinarnost u pristupu pacijentu. Štaviše, u uslovima privatne lekarske prakse, odnosno privatne bolnice kao što je Bel Medic, internista ima uslove da vrlo brzo, u jednom danu, obavi niz pregleda i dijagnostičkih pretraga, i tako gotovo odmah postavi dijagn?zu i započne odgovarajuću terapiju. Za lekara je, kaže dr Petrović, ovaj sveobuhvatan i brz način rada vrlo inspirativan i motivišući, a za pacijenta može biti spasonosan.
G. T.
|
